1Nubië,
het land aan de Blauwe en Witte Nijl,
gonzend van de insecten,
2dat land stuurt gezanten de rivier af
in boten van papyrus,
glijdend over het water.
‘Ga terug, snelle koeriers,
ga terug naar uw volk,
rijzig en glanzend,
wijd en zijd gevreesd,
gespierd en tiranniek,
terug naar uw land,
met rivieren doorsneden.
3Alle volken op aarde:
Kijk uit naar het teken op de bergen,
let op het schallen van de ramshoorn.
4Want de Heer heeft mij gezegd:
Ik blijf onbewogen,
vanuit mijn woonplaats zie ik toe,
roerloos
als de blakende middaghitte,
als de dauw tijdens de hitte van de oogst.
5Want tegen de tijd van de oogst,
wanneer de bloei voorbij is
en de knoppen rijpen tot vruchten,
snoeit men de ranken,
verwijdert de wilde scheuten,
breekt ze af.
6Zo zal men de lijken van de vijand achterlaten
als aas voor roofvogels en wilde dieren.
’s Zomers en ’s winters
houden zij zich ermee in leven.’
7Er komt een tijd
dat dit volk,
dat dit land,
met rivieren doorsneden,
geschenken zal brengen aan de
almachtige Heer.
Ze zullen komen naar de berg Sion,
naar de plaats waar hij wordt vereerd.
Uw browser ondersteunt geen HTML5 audio.