Dwaasheid is verleidelijk
1Mijn zoon, luister naar mijn wijsheid,
sluit je oren niet
voor wat ik van het leven leerde.
2Dan zul je met overleg te werk gaan,
steeds het juiste woord spreken.
3De dwaasheid is als een vrouw die verleidt,
haar lippen zijn zoeter dan honing,
haar woorden gladder dan olie,
4maar ten slotte zijn ze bitter als gif,
scherper dan een tweesnijdend zwaard.
5Ze sleept je het graf in,
ze neemt je mee naar het dodenrijk.
6Zij wil je afhouden van de weg naar het leven,
daarom kiest zij dwaalwegen,
zonder dat je het merkt.
7Kinderen, luister nu naar mij,
verwerp mijn woorden niet.
8Blijf bij die vrouw vandaan,
ga zelfs niet langs haar deur,
9want je zult je eer verspelen,
je leven verspelen,
zij kent geen medelijden.
10Dan zullen anderen genieten
van wat jij zo moeizaam vergaarde,
alles wat je hebt
valt toe aan die vrouw.
11En dan op het laatst,
als er niets meer van je over is,
dan zul je wanhopig roepen:
12‘Hoe kon ik vergeten wat mij geleerd is,
al die waarschuwingen naast me neerleggen!
13Waarom heb ik niet geluisterd naar mijn leermeesters,
waarom mijn oren gesloten voor hun woorden?
14Bijna was ik ten onder gegaan
ten aanschouwen van iedereen.’
15Drink toch van je eigen bron,
haal het water uit je eigen put.
16Anders stroomt het weg
over straten en pleinen.
17Het is er voor jou alleen,
geef het niet uit handen.
18Dan zal er zegen rusten op je bron,
je zult je verheugen over de wijsheid,
de vrouw van je jeugd.
19Zij is lieflijk als een hinde,
bekoorlijk als een hert.
Drink je dronken aan haar borsten,
dwaal rond in haar liefde.
20Waarom, mijn zoon, dan dwalen met die andere vrouw,
je vlijen aan haar borsten?
21Voor de Heer is niets verborgen,
zijn ogen volgen de mens, waar hij ook gaat.
22Wie kwaad doet,
zet zichzelf een val,
in eigen fouten raakt hij verstrikt.
23Als een mens niets meer wil weten
van wat men hem leerde,
verdwaalt hij in zijn eigen dwaasheid,
dan wacht hem de dood.